Bataan Death March 102 Ultramarathon

Kakaiba ang kaba ko bago mag-start sa Mariveles, Bataan. Ang pre-race atmosphere ay puno ng respeto at katahimikan, lalo na't alam naming tinatahak namin ang makasaysayang ruta ng mga bayani. Nagsimula ang karera sa madaling araw kaya malamig pa at napakasarap tumakbo sa ilalim ng mga bituin. Maganda ang suporta ng mga lokal sa mga unang kilometro, nagbibigay sila ng tubig at nagchi-cheer sa gilid ng kalsada. Pero pagdating ng mid-race, lumabas na ang tunay na kalbaryo. Ang init ng araw ay sumasakit sa balat, at ang haba ng highway ay sumusubok sa mental fortitude mo. Walang masyadong puno na masisilungan, kaya ramdam mo talaga ang alinsangan at pagod sa bawat hakbang. Ang mga ahon sa Bataan ay hindi biro, lalo na kapag pagod na ang mga binti mo. Pagdating sa final stretch, halos maiyak ako nang matanaw ko ang finish line. Ang bigat ng binti ko ay napalitan ng tuwa. Pagkatawid, sinabit sa akin ang medalya na napakabigat at napakaganda, simbolo ng pag-survive sa BDM. May libreng pagkain at malamig na inumin na sobrang nakabawi sa pagod. Isang practical tip para sa mga sasali: magdala ng sapat na sun protection tulad ng arm sleeves at sumbrero, dahil walang patawad ang araw sa rutang ito.